.

..Opowiem Ci bajkę......o smutnym kamieniu ... co leżał samotny ......przy drodze gdzieś w cieniu ... i o tym jak marzył ......by ktoś go przytulił ... lecz nikt go nie widział ......był szary i bury ... czasami ktoś przysiadł......odchodził nie wracał ... a kamień wciąż czekał ......i tęsknił...i płakał ... był taki samotny ......i pragnął bez przerwy ... należeć do kogoś ......kto dobry i wierny ... czas mijał ulotny ......zmieniała się
ziemia ... niestety nikt nie chciał......szarego kamienia ... aż kiedyś porankiem ......gdy rosa błyszczała ... tęcza usiadła ......odpocząć gdzieś chciała ... i gdy poczuła ......moc uczuć kamienia ... po kropli kolorów ......na niego kapnęła ... łąkami polami ......szła sobie dziewczyna... zwyczajna przeciętna......samotna niczyja ... gdy kamień ujrzała......zmieniony przez tęczę... wiedziała poczuła ......i wzięła go w ręce ... wzruszona szepnęła: ......iść dalej nie muszę ... bo kamień znalazłam ......i piękną w nim duszę. 

Idzie Pani Zima
Z poza białych obłoków, wynurza się lśniący rydwan, zaprzężony w śnieżne rumaki, przyozdobiony mieniącymi się w blasku słońca sopelkami, a na nim….Kto to? Jej biała twarzyczka i te rumiane policzki, a co najpiękniejsze to promienisty uśmiech mimo dokuczliwego zimna… A chuderlawe ciałko ukryte jest pod błękitną, przyozdobioną anielskim pierzem suknią, przykrytą mięciutkim futerkiem… Całą postać zakrywają czarne, zawiłe włosy, na których zagościł diadem z gałązek pachnącego lasem świerku. Ach… już poznaję! To Ona, ta mroźna, lecz wymarzona, to nasza Zima!